.....

                             Yok, artık ben kendime dost olacağım...Kendime düşmanlık yapmayı bırakacağım...İlk önce kendime iyilik yapacağım....Bunca yıldır kendimi cezalandırdığım, suçlu hissettiğim yeterde artar....Artık ben yaşamaya başlayacağım!

                Sandımki beni kısıtlayan sensin...Sen olmasan ben bambaşka olurum sandım..Beni sıkan, yoran , üzen hep sensin sandım...Öyle değilmiş yokluğunda anladım...Beni sıkan, yoran, yargılayan hep benmişim de haberim yokmuş...Huzursuzluğu yaratan sen değilmişsin...Ben zaten huzursuzmuşum....

                       Yat, kalk, yemek ye,tuvalete git....Hooop akşam oldu yine yat,kalk.... hep aynı terane....

                Ben hep yalnızlığa ve suskunluğa mahkumum, en azından bu hayatta....Evet, iflah olmaz bir melankoliğim belki....Ama bu da bir yaradılış....Benim yerimde olan bir başka kişinin hayatı nasıl olurdu acaba?Yani bu içinden çıkılmaz durumu yaratan gerçekten ben miyim? Düşünüyorumda sustuğum zamanlarda herşey çok daha iyiydi gibime geliyor....Kendimi insanlara anlatma çabası hep boşa...Nasılsa anlamayacaklar...En iyisi bana verilen rolü en iyi şekilde icra edip bu dünyadan defolup gitmek galiba.... Kendim için başka bir çıkar yol bulamıyorum doğrusu...En iyisi bu!Belki başka bir dünyada kalbimden geçenleri açık ve net konuşabilirim ve de anlaşılırım...Kimbilir?Umut etmekte fayda var...Umutsuzluk kime ne katmışki?                                                 ...