Deliliğin türlü çeşidini yaşıyorum...Yaşamak istediğim hayat ve yaşadığım hayat arasındaki fark beni delirtiyor adeta...Yıllara yayılı bir şekilde yavaş yavaş delirdim desem yalan olmaz...

Hayal gücümün ıssızlığı ve hayatın acımasızlığı  arasındaki gel-gitlerle sürdü yaşamım...Mantıklı olanla istenilen hep mi zıt olur?Bende öyle oldu her zaman....

Şimdi düşünüyorumda ben gerçekten ne istiyordum, hiç hatırlamıyorum desem...Sahi hayat neydi?Neden geliyoruz bu dünyaya?Amaç ne?Zaman hızla akıp giderken bizim yapmamız gerken ne?Öylesine durmak mı?Hiç bilmiyorum...

Aslında yaş aldıkça aydınlamış olmam gerekirken, bende yaş aldıkça kafa karışıklığı arttı...İnsana dair bildiklerim arttı ama hayata karşı hiç birşey bilmediğimi tekrar tekrar farkediyorum.... Bugün dünyada olan bitenler ve dünyaya dair herşey....Anlamlandırmaya çalışıyorum ama gerçekten de çok anlamsız....

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

                      Zamanım tükeniyor hissediyorum.....  Hayatlar vardı bildiğim, şimdi hepsi hikaye oldu.....Bir zamanlar tanıdığım insanlar, sanki hiç yoktular....Benliğimle geçiyorum sadece bu hayattan sanki...Hiç birşeyin pek de bir önemi yok benim için....Uzun zamandır bu böyle....Önemi olan tek şey değer verdiğim şeyler...İnsanlar, değerler...Ne maddi bir şey bu...Ne de menfi....Sadece duygusal....İşte bundandırki ben oyunları pek sevmem...İnsan ilişkilerinde oynanan oyunlardan da nefret ederim, kendimi bildim bileli.....Belki de bundandır uzak duruyorum insanlardan....Hem çok ihtiyaç duyuyorum gerçek dostluklara, hem de bir o kadar kaçıyorum, ailemden, akrabalarımdan, kardeşlerimden....Bir annem bir de oğluma karşı böyle hissetmiyorum....Bu sadece sevgiden kaynaklanmıyor, çünkü; diğerlerini de seviyorum....Belki onlarla meşrebimiz uyuyor, tam sebebini bilmiyorum.......
Devamı
                             Yok, artık ben kendime dost olacağım...Kendime düşmanlık yapmayı bırakacağım...İlk önce kendime iyilik yapacağım....Bunca yıldır kendimi cezalandırdığım, suçlu hissettiğim yeterde artar....Artık ben yaşamaya başlayacağım!
Devamı
                Ben hep yalnızlığa ve suskunluğa mahkumum, en azından bu hayatta....Evet, iflah olmaz bir melankoliğim belki....Ama bu da bir yaradılış....Benim yerimde olan bir başka kişinin hayatı nasıl olurdu acaba?Yani bu içinden çıkılmaz durumu yaratan gerçekten ben miyim? Düşünüyorumda sustuğum zamanlarda herşey çok daha iyiydi gibime geliyor....Kendimi insanlara anlatma çabası hep boşa...Nasılsa anlamayacaklar...En iyisi bana verilen rolü en iyi şekilde icra edip bu dünyadan defolup gitmek galiba.... Kendim için başka bir çıkar yol bulamıyorum doğrusu...En iyisi bu!Belki başka bir dünyada kalbimden geçenleri açık ve net konuşabilirim ve de anlaşılırım...Kimbilir?Umut etmekte fayda var...Umutsuzluk kime ne katmışki?                                                 ...
Devamı